Demontratie

Actueel

Het terrein is in 2014 ontruimd door Sortiva en de boom-kweker.
In januari 2015 zijn de gebouwen afgebroken en is het terrein opgehoogd. De laatste hal is in februari 2015 gesloopt.
Het terrein is gesaneerd en maakt nu deel uit van Polanenpark.
 

Historie

Naar een stuk van Henk van Loenen in Dorpskrant 136 van maart 2015, bewerkt door Ans Revier, ook gepubliceerd in ons jubileumboekje "Dorpsvereniging Haarlemmerliede en Spaarnwoude 40 jaar".

 

Er werd zo’n 30 jaar geleden in ons dorp al geroepen: stop met dat protesteren en actie voeren, die krijg je toch nooit van je leven weg. Misschien hebt u al geraden wat ik bedoel, het gaat over Rutte compostering. We denken ook bijna nooit meer aan de walgelijke stank, die de hele omgeving had te verduren. Dit is toch wel even wat aandacht waard en daarom heb ik de dikke map met krantenknipsels er maar even bij gehaald. Nu ik de hoeveelheid brieven, krantenstukjes en gegevens weer eens terug zie, ben ik stomverbaasd over al die stankellende.

Het begon allemaal in 1974, toen transportbedrijf Rutte vergunning aanvroeg voor het ophogen van het lage weiland langs de Ringvaart met gemalen huisvuil. Een dergelijk proces met zulk vuil had Haarlem net gestopt aan de Prins Bernhardlaan. Dit tot vreugde van de omwonenden, die jarenlang het plastic in de rondte zagen waaien, in de stank zaten en gek werden van de krijsende meeuwen. Met dit beeld voor ogen heb ik een bezwaarbrief naar de gemeente, provincie en Rijnland gestuurd, zoals nog enkele anderen ook deden. Dit was een klein foutje, een echt bezwaarschrift had misschien iets geholpen en wij namen genoegen met een geruststellend briefje. De Hinderwet werd verleend en Rutte kon aan het werk.

Het ging een tijdje goed, maar toen kwam fabrieksafval in de picture en met de stort van uienafval van Maggi waaierde een stankgolf uit, die de hele omgeving in rep en roer bracht. De ene na de andere stank bracht de Dorpsverenigingen tot gezamenlijke protesten en gezamenlijk werd het Rutte Platform opgericht. Met de adviezen van juristen, kon Rutte gewoon doorgaan met zijn eigen manier van werken en moest het platform ook een advocaat zien te vinden, vooral toen Rutte aan de gang ging met het slib van de waterzuiveringen.

Intussen hadden wij al diverse protesten georganiseerd, maar het waren eigenlijk slechts hinderlijke speldenprikken. Wij hadden in die tijd jaarlijks een gemeentelijke hoorzitting waar alle vragen en wensen konden worden ingebracht, maar dit werd op den duur toch wat eentonig. Ieder jaar werd het een groot protest tegen Rutte. Ook onze Dorpsvereniging wist de kracht van herhalen. Steeds opnieuw kwamen wij met klachten over stank.

Bij Rutte was de enige manier om wat te bereiken een proces aanspannen. Zelfs de vele en vele bezoeken aan de Raad van State in Den Haag misten het verwachte succes. Met een kort geding in Amsterdam werd Rutte echter in het ongelijk gesteld en moest daarna een grote dwangsom betalen. Na zo’n 20 jaar was iedereen het helemaal “spuugzat”. En de klacht “het stinkt nog steeds” kon niemand meer iets schelen.

Toen kwam plots een heldere ingeving: er zijn meerdere van dit soort bedrijven in andere steden en je hoort daarover geen klachten. Met Jaap van Leverink ben ik op pad gegaan, naar een composteerder in Obdam in Noord-Holland, weliswaar zonder slibverwerking, maar ook zonder klachten. Daarna naar Apeldoorn, waar we over een keurig bedrijfsterrein kwamen bij een bedrijf, waar niets naars te ruiken viel. Een gesloten systeem en geen klachten uit de omgeving. Dit wilden wij zeker weten en bij navraag in de omtrek werd dit bevestigd.

Een tweede rondgang maakten wij met 3 man, want ook onze burgemeester Frank IJsselmuiden wilde zich overtuigen, dat het mogelijk was zonder overlast voor de omgeving te composteren. Ook in Brabant vonden wij een bedrijf zonder overlast voor de omwonenden. Als het daar kan, eisen wij dit ook. Een witboek met deze gegevens hebben wij bij de provincie aangeboden en dit was net het duwtje, dat Rutte toch deed stoppen.

Inmiddels zijn we beland in 1997. Op 20 mei van dat jaar zijn Jan Bischot en ik naar het Provinciehuis gegaan. Op die dag werd er gestemd over het plan tot overname van Rutte door de provincie. Het is spannend. Er is geen meerderheid van ja-zeggers. In de pauze hebben wij diverse Statenleden met onze argumenten bestookt. Of dit heeft geholpen, héél en héél misschien. We zullen het nooit zeker weten. Maar de overname ging door.

Hiermee kwam gelukkig NA 23 JAAR een einde aan de stankoverlast. Eerlijk gezegd moeten wij bedenken, dat onze Rutte Recycling een pionier was in het composteren en de aandacht trok in binnen- en buitenland. De bedrijven, die wij bezochten, waren van vele jaren later en leerden van Rutte hoe het niet moest. Zij kwamen met nieuwe technieken en waagden zich niet aan rioolslib. De sporen, die Rutte nog achterliet, zijn met de sloop van de laatste hal op 9 februari 2015 helemaal verdwenen en wat ons betreft …. weinig heimwee.

Naschrift

De provincie nam het bedrijf Rutte over en het werd voortgezet onder de naam Sortiva. De activiteiten werden langzaam afgebouwd, die met overlast het eerst.
In 2013 werden de laatst activiteiten gestaakt, maar de overlast was toen al lang verdwenen. - CBu

Stankgebied
Rutte01kleur
WegmetdeRuttestank
Rutte03
Vertrokken
Sloop